In creatieve overgave vind ik de toegangspoort tot meerdere dimensies

Alles bestaat al, wij zijn één, je kunt verbinden met het veld, er is geen tijd. Dit soort zaken klinken altijd heel erg ‘abstract’ ik lees er boeken over waarin wetenschappers aantonen dat het bestaat, ik kan het dan rationeel begrijpen maar om het dan ook echt te ervaren.. Hoe ziet dat er nu uit dan? Hoe voelt dat dan, als er geen tijd is, als ik verbonden ben met alles. Hoe kom ik daar terwijl ik leef in deze realiteit?

Voor mij is schilderen de toegangspoort gebleken. Een manier om te kunnen experimenteren met meerdere dimensies, met energie, met verbinden met het universum. Het gaat me tijdens het schilderen veel gemakkelijker af om bijvoorbeeld helemaal los te laten, echt in vrijheid te durven creëren en erop te vertrouwen dat er dan iets ontstaat wat oneindig veel interessanter is dan wanneer ik het zelf bedenk.

Het zijn deze doeken die als ze af zijn iets in me raken dat ik niet kan benoemen. Ik doe meestal nog wel een poging om er woorden aan te geven maar eigenlijk komt dat niet eens in de buurt van wat ik er allemaal bij voel. Ik weet ook niet altijd wat het is, of het af is, of er nog iets komt….

Zo maakte ik een paar maanden geleden dit schilderij. Geheel intuïtief, geen design, alleen een kleurenpalet. Het ‘pouring’ gedeelte dat je al aan het universum doet denken had een kleurencombinatie die ik erg mooi vond en besloot te gebruiken voor het hele schilderij. Als ik zeg intuïtief, dan betekent dat, dat ik voor het schilderij ga staan, mijn blik over het doek laat gaan en voel waar er iets mag gebeuren. De abstracte schilderijen zoals deze maken dat ik werkelijk niet afgeleid wordt door enige gedachte van mezelf want ik heb gewoon geen idee. Daar waar ik voel dat er iets op het doek mag komen begin ik met dotten, ik volg de lijn totdat ik voel dat ik weer mag stoppen. Dit proces herhaalt zich net zo lang totdat het af is.

Toen dit schilderij af was voelde ik dat het klopte maar ook dat er nog iets miste, ik wist niet wat. Het doek zette ik op verkocht en ik liet het hier aan mijn eigen muur hangen. Ik wilde het duidelijk nog niet kwijt.

Enkele maanden later kwam een vriendin op bezoek en terwijl we in het atelier aan het praten waren liep ze opeens naar een hoek waar mijn doeken opgeslagen stonden. Terwijl ze door de schilderijen heen aan het gaan was, pakte ze een doek op en riep uit ‘deze vind ik mooi!’. Het was een schilderij dat ik twee jaar geleden had gemaakt. Hele andere stijl maar ook compleet intuïtief tot stand gekomen. Ik had toen geen idee wat ik ermee moest en of ik hem al wilde laten zien dus hij stond niet op mijn website en eerlijk gezegd was ik hem een beetje vergeten.

Terwijl ze hem uit de verpakking haalde verscheen er een glimlach op mijn gezicht. Het design deed iets met me maar wist niet wat. Het was voor mij wel gelijk duidelijk dat dit schilderij niet meer in de opslag hoefte te staan maar dat er iets mee mocht gebeuren. Ik volgde dat gevoel en zette het boven op de schouw neer. Een mooie plek om geregeld naar te kijken. En zo zat ik een avond op de bank wat te mijmeren toen mijn blik viel op het ene doek dat ik dus een paar maanden geleden maakte en het andere dat na twee jaar uit de opslag was gekomen.

He, das toevallig’ dacht ik ‘dat zijn dezelfde kleuren’. En ik stond op van de bank, haalde het ene doek van de muur en zette het naast de andere op de schouw. Bam! De twee doeken kwamen meteen tot leven.
“Ze horen bij elkaar.” zei ik vol verbazing hardop tegen mezelf.
En sindsdien kan ik mijn ogen er niet meer vanaf houden. Staan ze nog steeds samen op de schouw.

Voor mij is dit zo’n bewijs van iets dat alleen kan ontstaan als ik me er niet mee bemoei. Een creatie die waarschijnlijk al bestond in de dimensie zonder tijd maar in deze realiteit dan dus na elkaar gecreëerd wordt en dan samenkomt. Ik kan daar dan zo blij van worden, dat ik het op deze manier kan ervaren, kan voelen.
Ik probeer dit trouwens ook op andere vlakken in mijn leven zo toe te passen. Durf ik bijvoorbeeld ook te ondernemen zoals ik in volle overgave durf te schilderen. Mag er dan ook van alles ontstaan? Durf ik dan ook te vertrouwen op een uitkomst die ik nu niet kan bedenken?

Je voelt het spanningsveld al, oei ja nu gaat het over mijn inkomsten over mijn zogenaamde ‘veiligheid en zekerheid’. Maar door dit zo vaak ervaren te hebben in de kunst maakt dat ik ook wel kan voelen hoe groot de potentie is als ik dit durf op meerdere vlakken. Maakt me enorm nieuwsgierig naar de mogelijkheden, het avontuur!

2 Comments
  1. Annet 4 maanden ago

    Mooi en herkenbaar beschreven, Tessa!
    Het waren bij mij de intuïtieve schilderijen die mij in andere dimensies meenamen en van waaruit de openbaring , de ontvouwing, ontstond. Altijd weer in relatie tot een intuïtief gevoel( weten) wat de leiding had in deze creaties.
    Beelden van de (Archetypische)Ziel.
    Jij bent het instrument… in dienst van Creatie.

    Inmiddels vele jaren later hebben deze expressie ook woorden gekregen vanuit diezelfde Bron. Nu zijn de woorden de beelden geworden die zich aandienen 🙂

    Toch blijft het mijn keuze, vanuit dit stralende energie-gebied, om er wel of niet expressie aan te geven. Het blijft een samen-spraak; een inter-actie.

    Dank je wel voor het delen.

    • Author
      Tessa Smits 4 maanden ago

      Dank je wel Annet voor je mooie toevoeging en delen.

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©[2019] TESSA SMITS ART

Log in with your credentials

Forgot your details?