Type and press Enter.

Durf ik de kunstenares echt toe te laten?

“Het zou fijn zijn als ik mee mag doen als Tessa gaat schilderen” zegt de kunstenares in mij enigszins verontwaardigd.
Ik schiet ervan in de lach en voel direct dat het waar is!
Het is een mooie zonnige dag in het groene Riverheart als Caroline spontaan een ‘archetype sessie’ met mij doet, waarbij je je subpersoonlijkheden weer wat beter leert kennen. Ik mag uit een stapel kaarten de archetypes kiezen die echt mij zijn en uiteraard ontbreekt de kunstenares niet.
Even later in de sessie vraagt Caroline of de kunstenares aan het woord mag.
En die is zeer duidelijk over haar rol in mijn leven. Ze staat aan de zijkant!
Ik dacht nog wel dat ik haar alle ruimte had gegeven, want vijf jaar geleden gaf ik alles op om te schilderen, deed ik niets anders meer dan dat. Dus als er één gelukkig zou moeten zijn…
Het mooie is dat ik direct voel wat ze bedoelt “mag ik meedoen”.
Het gaat over aanwezigheid, over echt erin gaan.
Durf ik de kunstenares echt toe te laten of probeer ik nog steeds de boel te controleren?
Deze sessie was zo’n twee weken geleden en sindsdien is niets meer hetzelfde.
“Ok” zei ik tegen de kunstenares, “kom maar op dan, hier is je podium”.
Nou dat heb ik geweten; ik schilder nu bijna alsof mijn leven ervan af hangt. Niet één maar een hele collectie krijgt vorm.
Maar ook de keerzijde! Nu voel ik voor het eerst wat er echt ontbreekt in een doek. Hoeveel ik nog moet leren! Ik kan vaak van te voren de potentie van wat er geschilderd wil worden zo haarscherp voelen. Maar vertaal dat dan maar eens naar een schilderij. Dat is echt ongelofelijk moeilijk.
Ik zou het zo graag echt willen kunnen maar voel me vaak nog zo in de kinderschoenen staan.
Dan voel ik wat een schilderij mist, weet ik niet hoe ik het erin moet krijgen. Ga ik YouTube op om allemaal tutorials te kijken, probeer ik dat uit en dat lukt echt niet in één keer. Tegen de tijd dat ik een canvas ritueel wil gaan verbranden, ontstaat er net een stukje dat geniaal mooi is en voel ik weer waarom ik schilder, dus dan ga ik toch weer verder.

“Ik weet niet of ik dit wel moet gaan doen” verzuchtte ik van het weekend tegen Elske, een goede vriendin hier die ook kunst maakt “dit gaat jaren duren voordat ik echt kan maken wat ik voel dat er gemaakt wil worden! Wat ben ik aan het doen?”
Elske snapt dat geen antwoord juist is als ik in zo’n modus ben en laat me maar gewoon even lekker raaskallen.
“Elske, ik word spontaan depressief als ik van die geweldige kunstenaars online zie, die van dat prachtige visionaire art maken. Die hebben dan een echte kunstopleiding gevolgd, zijn 25 en hebben nu al hun 10e expositie! Ik zou willen dat ik dit wist toen ik 25 was!” boos schreeuw ik nog even verder door de telefoon.
Frustratie ten top.

Weet je het klinkt zo romantisch, je hart volgen, echt gaan staan voor wat je voelt terwijl je geen idee hebt hoe. Gisteren las ik in de blog van Tuffie “Dat we in een nieuwe tijd leven waarin de overgang van fysieke realiteit naar energetische realiteit, niet te begrijpen is. Ze is alleen te voelen.”
“Ja dat dus!” en dat is soms echt mega frustrerend (omdat ik nog grip wil houden uiteraard 😉 I know….

Gisteren wilde ik echt de penselen in de wilgen hangen. Opgeven. Kon het niet meer voelen waarom ik dit aan het doen ben. Blijkbaar blijf ik in zo’n ‘mijn hoofd heeft de overhand sessie’ toch verbonden met jullie allemaal want opeens kreeg ik vanuit het niets een mail van iemand die ik niet kende, die me vertelde hoe mijn kunst haar raakte en wat het haar deed. Kreeg ik ongelofelijk veel reacties op mijn schilderij dat ik poste met de prachtige opmerking van Tuffie of ik wist “hoe on top ik bezig was” hahahaha Nee dus! en kreeg ik naast al jullie mooie reacties en likes een superlieve app van Elske die me laat weten hoe bijzonder het is dat onze paden zo zijn gekruist en we samen kunst te maken hebben.

En dan op zo’n moment voelt het echt heel fijn om je gesteund en gedragen te voelen in wat je doet en ben ik dankbaar voor iedereen die de moeite neemt om te reageren, delen, liken van wat ik doe. Echt het maakt uit! Jouw oprechte reactie, aanwezigheid & connectie met mij. Het maakt heel erg uit, want soms heb je het gewoon even nodig, als je het even niet in jezelf voelt, om dat vuurtje in iemand anders zijn ogen gespiegeld te krijgen en weer te weten: oh ja dat vuur, dat ben ik, dat zijn wij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 comments

  1. schitterend, Tessa
    <3

    1. Dank je wel Annie! x Tessa

Translate »