Ik verruilde mijn kantoorbaan voor een kunstenaarsleven

Ik dacht dat ik gek geworden was, alsof de wereld zit te wachten op iemand die stipjes zet?!

0 1.136

Ik schilderde al jaren en als ik eenmaal bezig was met verf op een canvas leek het wel of ik tot leven kwam. Niet dat ik daar iets mee deed, nee kom zeg, dat schilderen was een leuke hobby. Maar hoe meer ik de ruimte gaf aan dat wat ik zo graag deed, des te meer werd dat vuur aangewakkerd. Ik voelde heel duidelijk; als ik er nu voor ga is er geen weg meer terug. Dan wil ik nooit meer naar kantoor…..

Maar het verlangen werd groter dan de angst, steeds vaker pakte ik de verfkwast. Zo ook een weekend waarin ik de ‘dot’ techniek van een Australische kunstenares voorbij zag komen. En op het moment dat ik die eerste ‘dot’ op canvas zette, wist ik: “Dit kom ik doen”. Het was zo helder als een glas water. Kippenvel op mijn armen, ik voelde een intens geluk! En daarna grote angst. Stippen? Dit is wat ik kom doen? Alsof de wereld zit te wachten op iemand die stipjes zet?!

Durf jij al je zogenaamde zekerheden, alles wat je kent op te geven voor iets waar je geen idee van hebt hoe het eruit gaat zien? Zonder enige idee hoe je er je inkomsten mee gaat verdienen en of je er goed in gaat zijn? Puur en alleen omdat het zo goed voelt, zo echt?

Zeker als je al wat jaren hebt gewerkt, een carrière hebt opgebouwd, jezelf een soort van hebt bewezen en wat geld op de bank hebt wordt het lastig. Je hebt namelijk iets te verliezen…. Je geld, je huis of die baan wordt je ‘gouden kooi’. Het was voor mij niet anders. Als interim marketing manager verdiende ik een godsvermogen, ik werd enorm gewaardeerd, de mensen om me heen vonden dat ik goed bezig was, I was living the dream. Nou ja de ‘dream’ waar de buitenwereld heel positief op reageerde dan. Niet mijn droom….

Het vrije leven, een leven zonder zorgen, waarin je onbekommerd je hart kunt volgen en doet waar je zelf het meest gelukkig van wordt. Dat droomleven, dacht ik altijd, is alleen maar haalbaar als je heel veel geld hebt. Daarom startte ik mijn onderneming en werkte ik dag en nacht om dat te realiseren. Nooit had ik verwacht, dat juist op het moment dat ik alles verloor en werkelijk geen euro meer op zak had, ik eindelijk de vrijheid zou voelen waar ik altijd zo naar verlangde. Dat ik een leven kon creëren waar ik altijd van droomde. Ik had namelijk letterlijk niets meer te verliezen…

Meer informatie over het boek “Failliet, mooier wordt het niet.” vind je hier >>

Dit vind je wellicht ook interessant

Laat een bericht achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.