Type and press Enter.

Het mag allemaal wel wat minder braaf…

De laatste tijd bekruipt dit gevoel me steeds vaker, met de terugkerende gedachte “Het is allemaal zo braaf!”. Het mag wilder, chaotischer, innovatiever, er mag harder gefaald worden, extremer geëxperimenteerd, voller geleefd!

Het gevoel van ‘ergens hou ik mezelf nog in’ ken je dat? Dat je voelt…. er is meer te halen maar je weet nog niet precies wat. Nou dat dus! En omdat ik nog niet weet wat  dan dan precies is, heb je dat gevoel dat eruit wil maar hoe?!

Ik ga dan dansen, voluit dansen, dopjes in mijn oren, ‘guilty pleasure’ speellijst aan (uplifting heeft ie bij mij in Spotify als je hem wilt horen en geloof me heel veel guilty pleasure) en los, alles los! De energie die dan vrij komt!

Ik had pas een vriendin aan de lijn die me vertelde dat ze zich geïnspireerd voelde door mijn blogs en ook was begonnen met de meditaties van Joe Dispenza maar er voor geen meter in kwam. Ze was er eigenlijk best gefrustreerd over. ‘Ik wil ook zo graag mezelf voelen’ zei ze tegen me. Waarop ik haar vertelde dat ik ook niet met mediteren ben begonnen (en! ook soms mediteren niet kan opbrengen, ik ben verre van verlicht ofzo hoor) maar dat ik tien jaar geleden ontdekte hoe gemakkelijk ik mezelf, mijn eigen levensenergie weer kon voelen als ik mijn muziek opzetten en begon met dansen.

Vergeet het mediteren voor nu. Beloof jezelf gewoon één nummer! Ga er geen tijd voor vrij maken ofzo want dan doe je het waarschijnlijk niet. Maar ga gewoon nu naar een kamer waar je alleen bent, doe je dopjes in oren en zet een nummer op en dans! Gewoon schaamteloos dansen, inderdaad alsof niemand je ziet (en dat is waarschijnlijk ook zo) dansen zoals jij zou willen dansen. Ik voel me altijd een deelnemer aan dance dance dance, ik voel me dan zo’n professionele danser en in dat gevoel ga ik ervoor, dans ik!

Een ‘five minute dance party’ het mooie is natuurlijk, dat als je eenmaal begint je meestal na één nummer niet stopt. De eerste keren dat ik dit deed en zo dichtbij mezelf kwam stond ik huilend te dansen, een geluksgevoel van mezelf voelen dat me zo blij maakte, ik er enorm emotioneel van werd. Heerlijk om te laten gaan, want eenmaal dit vuur aangestoken….en de sky wordt de limit…

Dus om terug te komen waar ik deze blog mee begon, ‘het mag allemaal wel wat minder braaf’, ik kan mezelf tegenwoordig dus best aardig voelen, nu kom ik bij het punt uit dat ik schaamteloos mezelf wil zijn! Ongeremd, voluit, ik voel dan een soort ‘Lara Croft” in mezelf omhoog komen. Hoe dit vorm gaat krijgen weet ik dus nog niet, ik dans het eruit en wakker het vuur aan, eens kijken wat er gaat ontstaan…

Dans je mee?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »